Dani Rovirari aita hil zitzaion, honela esan zion agur: “Dani naiz aita, semea. Zure eskuari helduta hazi nintzen. Ez dut gogoratzen eskua askatu zenidan aldi bakar bat ere. Askatu zenidanean soilik hegan egitera ausartzeko zen, nire lehenengo bizikletaren gurpilak kendu ondoren, nire ondoan korrika egin zenuen bezala, eserlekuari atzetik estu helduta. Zure maitasunak bakarrik askatu zintuen atzera begiratu eta metro batzuk urrunago ikusteko, barrez eta oihuka: "Bakarrik zoaz, bakarrik zoaz orain, Danilillo!".
Gogoratzen dut, aita, zure eskuari helduta, bizikletan eta eskailera batzuk jaisten. Eta bitan erori nintzen aldietan, askotan erortzen nintzen, segundo erdian hor zeunden laguntzeko. Nire negarra beldurragatik baino gehiago zela ikusten zenuenean, barre egiten zenuen eta egindako distantzia laburra helburu bat bezala ospatzen zenuen. Naizen bezalakoa naiz, nire ametsak zure lehentasuna. Nire arrakasta eta akats guztien artean sinetsi zenuen, eta dagoeneko zerbait falta zaidala sentitzen dut.
Oreka galdu izan banu bezala, bizitza berriro ulertu behar izan banu bezala, aireak berak min egiten balu bezala. Agian zure sustraiak galtzeak nire adar guztiak kulunkarazten ditu. Eta hostoak erortzen jarraitzen dute. Zein pertsona ona zinen, adeitasunaz eta nobleziaz josia, irradiatzen beti zuen maitasunaz. Ezin ahaztu zure barre gehiegizko eta alaia. Aitortzen dut, halaber, edozer egingo nukeela soinu zaratatsu hori berriro entzuteko. Nahiko nuke beste behin ere barre egite hori entzun ahal izan, deabruak eskatzen didan edozer emango nuke.
Emaguzu arren egun batzuk zugatik dolua egiteko eta poliki-poliki gure ateak blokeatu eta aparkatu dituzten tristurazko kamioiak deskargatzeko. Familia honek desio izan zezakeen aita, senar eta aitona onena izan zinen. Ohoratuko, maitatuko eta faltan botako zaitugu berriro elkartzen garen egunera arte. Barkatu gaizki egin eta esanak. Asko maite izan zaitut, aita, eta gaur ere asko maite zaitut. Eskerrik asko guztiagatik, aita. Dani naiz".