Azken egun hauetan liburu berri bat eskuratu dut. Hobeto esan emazte Patriziak oparitutakoa da. Antonio Maestreren azkena. Antonio dokumentazioa eta kazetaritza ikasi zituen. Eskuin muturrean espezializatutako kazetaria da, ikerketa-erreportajeak idazten ditu, zutabegilea eta gaurkotasun politikoko analista da.
Getafen jaio zen 1979an. Liburu interesgarri bat argitaratu du (Faxista gisa hazi nintzen), non ados egon daitezkeen adierazpenak eta ados ez ditudan beste batzuk; bere gogoeta asko ñabarduretara irekita daude.
Urteak eman ondoren eskuin muturra ikertzen eta kaleetan eta epaitegietan haren mehatxuei aurre egiten, Antoniok oraindik ez zuen galdera deserosoenari erantzunik aurkitzen: zerk eramaten du gure komunitateko norbait, inori minik egingo ez liokeena, portaera faxista errepikatzera? Zer gertatzen da bat-batean pertsona zaurgarriak etsai gisa ikustera eta gure historiako ideia toxikoenak bereganatzera eramaten gaituena?
Antoniorentzat, irtenbidea ikuspegi intimo eta emozionalean datza. Bere ustez, eskuin muturraren gorakadak kanpoko faktoreekin (krisi ekonomikoa, gizarte-atsekabea edo ongizate-estatuaren desegitea) baino gehiago barne faktoreekin du zerikusia, gizonak balio bortitz eta sexistekin nola hezi diren ikusita, berak ere zaila egiten zaion zerbait horretatik ihes egitea hain zuzen.
Haurtzaroa eta nerabezaroa atzera begiratuta, ulertu du faxista gisa hezi zutela eta gauza bitxia dela ez dela helduaroan bezala garatu. Liburu hau saiakera zintzo eta etengabea da, biografia, analisi soziala eta bibliografia inpartziala uztartzen dituena mundu osoan indarra hartzen ari den fenomeno bati buruzko ikuspegi originala eskaintzeko.
Etxeko esparruan, gure auzoetan eta etxeetan hasten den bidaia pertsonala, eta irtenbide bat proposatzen duena: nagusi den erresumina besteekiko enpatiarekin ordezkatzea. Maitasunean eta sentimenduetan oinarritutako antifaxismoa. Arretaz irakurri dut. Gogoeta askorekin ados, bestekin nabardurak, gutxi batzuekin ez. Bai Antonio.