Hilabete eta erdian soilik, indarkeria matxistak eraildako 10 emakume eta bi adingabe batu ditu 2016-en, beste emakume bat egoera kritikoan dago eta sei adingabe umezurtz geratu dira amak hil ondoren. Hiltzaileetako bik beren buruaz beste egin zuten krimena egin eta gero. Biktimetako bostek aldez aurretik salatu zuten erasotzailea eta, seigarren kasuan, hirugarren pertsona batek egin zuen, hau da, haiek eta haien erasotzaileak VioGén izeneko Jarraipen Integraleko Sisteman erregistratuta zeuden. Urtez urte errepikatzen den datuetako bat da eraildako emakume gehienek ez zutela inoiz alarma-ahotsik eman, oraingoan, aitzitik, gehienak egin zuen. Eta sistemak huts egin zien. Ondo daude estatistikak baina zenbakiek, berez, ez dute arazoa konpontzen. Beraz, besteak beste, hilketa matxisten gorakada bat gertatzen denean Berdintasun Ministerioak deitzen duen Krisi Batzordeari dagokionez, nire buruari galdetzen diot, zer ondoriotara iritsi zen joan den otsailaren 5ean egindako bileran, ezin izan zirenak jakinarazi, zabaldu edo martxan jarri urtarrilaren 2an izandako aurreko Krisi Batzordearen ondoren? Aspalditik ari gara asmo on pila bat arrastaka eramaten, dagoeneko ez dute gehiago ematen.
Tira, 72 ordu baino gutxiagoan 4 emakume gehiago eta 12 urteko neskato bat hilketaren ondoren, Ana Redondo ministroak sare sozialen bidez emandako gaitzespen hitzek “muturreko matxismoaren aurkako berrarmatzea” eskatuz eta “mina adierazteko hitzik ez dagoela’ azpimarratuz, biziki haserratu naute. Gaineratu zuen ere, lotsagorritu gabe, bere akatsak gorabehera ‘sistemak funtzionatzen du, emakume asko salbatzen ditu’. Zein ezintasunaren aitortza, irizpide falta eta enpatia, zein baldarkeria... Huts egiten duen sistema baten aurrean, hau da, biktimen salaketa haien bizitza eta seme-alabena salbatzeko nahikoa ez denean, koordinazio integrala, sendo eta eraginkorra, zerbitzu berezituak eta baliabide gehiago asko behar dira, zalantzarik ez. Baina batez borondatea, ergo, erabaki politikoak. Premiazkoa da.
