Alabarekin batera joan naiz goiz-goizetik anbulatoriora odola ateratzera. Bere lehen aldia da. Urduri joan da, ez zekielako nolakoa izango zen esperientzia, baina oso harro irten da proba gainditu ondoren. Eta irten garenean, pentsatu dut adinarekin gero eta gauza gutxiago geratzen zaizkigula lehen aldiz egiteko. Gaztaroan, lehen aldiak hain ugariak direnez, ez ditugu kontatu ere egiten. Dena da deskubrimendu bat, dena da estreinaldia: gurasorik gabeko lehen bidaia, lehen sexu harremana, lehen lana, norberaren lehen etxea…
Denborarekin, ordea, gero eta urriagoak dira lehen aldiak. Baina, hala ere, badaude lehen aldi asko, ez ditugunak lehen alditzat jotzen, batzuetan sotilak direlako, ia ikusezinak: zure alabari zurea den egiteko edo mugitzeko modu bat antzematen diozun lehen aldia, zahartzarora heldu diren zure gurasoei beste leku batetik begiratzen hasten zaren lehen aldia, besteen aurrean ezer frogatzen ibili behar ez duzula onartzen duzun lehen momentua, bakardadeaz edo isiltasunaz hutsik sentitu gabe gozatzen hasten zaren lehen unea… Ez dira lehen aldi ikusgarriak, baina nahiko sakontasun daukate eraldatzaile bihurtzeko, gure bizitza gutxika aldatzen joateko.
Urteekin dena ikusita daukagula sinisteko arriskua dugun arren, beti dago zerbait berri. Bizitza etengabe ari da ñabarduretan berrasmatzen. Alabarentzat odola ateratzera joan den lehen aldia izan da, baina niretzat ere alabari odola ateratzera lagundu diodan lehen aldia izan da, haren hasierako nerbioak eta ondorengo arindua zuzenean sentitu ditudan lehen aldia. Agian hurrengo batean bakarrik joango da, ez du nire laguntza beharko. Eta horrek ere zerbait inauguratuko du. Beti geratuko zaigu lehen aldiz egiteko zerbait. Batzuetan zerbait txikia izango da, baina oraindik ere geratzen zaizkigu gauza handiak estreinatzeko. Besteak beste, lehen aldiz hiltzea. Hori ere gertatzeke dago oraindik, baina, hori bai, gertatzen denean, lehen eta azken aldia izango da aldi berean.
