Henry A. Giroux pedagogo estatubatuarra dela nioen aurreakoan. Agian Apple, Mclaren eta Macedorekin batera erreferentzia handienetakoa eta irakaskuntza tradizionalki izan denaren ikuspegi eta diskurtso berriak, eta era berean ikuspegi kritikoak proposatzen saiatzen ari dena. Eskolak, bere ustez, balio publikoen sustapenean aurrera egiteko leku gisa ulertzen dira, kontsumismoarekin, lehiakortasun basatiarekin eta indibidualismo amerikarrekin alderatuta. Laburbilduz, Giroux, pedagogo aurrerakoia, hezitzaile ausarta eta pertsona hausnartzailea, kritikoa, baikorra eta parte-hartzailea izan da, egungo ezinegon ezkorren aurkakoa.
Desenkantu jarrera ezinbestekotzat arbuiatzen eta erabakia izan zuen, herritartasuna eta kulturaren, hezkuntzaren, etikaren, publikotasunaren, demokraziaren eta kritika eraikitzaile eta antolatuaren arteko elkarrekiko mendekotasuna berrezartzea izan zuena politikarekin. Ofentsiba neoliberalaren aurrean, globalizazioaren irristadan, hezkuntzako profesional desenkantatu askok barneratu dute uhinaren bultzada eta tamainaren aurrean ezer gutxi egin daitekeela, pentsamendu bakarraren benetako “tsunami” ideologiko baten antzera... “Tsunami” honek, hain zuzen, aurretik ezagutzen zen guztia suntsitu, moldeak hausten ditu eta hezkuntzaren alor askotan eta maila guztietan zehar-osoan sartzen diren beste parametro eta balio batzuk ezarri gupidagabeki. Eta desilusioa eta ezkortasuna gero eta handiagoa izaten ari izan den une zehatz hauenetan hasi dira iristen, partzialki behintzat, Paulo Freire pedagogo brasildarraren heziketa proposamenak.
Lortu nahi den helburua espazio bat bilatzea da, non aurkitzea zaila den baina, kritikaren hizkuntza aukeraren eta etorkizunerako baikortasunaren hizkuntzarekin uztartzen saiatuko litzatekeena alajaina. Helburua desenkantamenduari aurre egitea da, pentsamendu kritikoa garatzea eta itxaropenik gabeko determinismoa eta immobilismoa zapuztuz gero, hezkuntza-ekintza eraldatzaileak sustatzean datza. Ziur. Bedi. Jarraituko. Bai.
