Henry Giroux pedagogo estatubatuarra dela nioen bai, Apple, Mclaren eta Macedorekin batera erreferentzia handienetakoa eta irakaskuntza tradizionalki izan denaren ikuspegi eta diskurtso berriak, eta era berean ikuspegi kritikoak proposatzen saiatua. Eta hezkuntza-jardunbidean orientazio justuago, berri eta hobeak aztertzean, esku hartzean eta sustatzean eskoletan hain presente dauden gazteenekin, pribilegiatu gutxienekin, immigrazioa eta kultur aniztasunarekin. Era berean, hezkuntza-kulturaren eta demokrazia politikoaren artean dagoen harreman dialektikoa hobeto ulertzen lagundu nahi du. Zeren horretarako pentsamendu eta ekintza eraldatzaileak aberasteko elementu kritikoak atera daitezkeela sinesten du. Bere orientazioek ihes egiten dute Disneyren komertzialtasunetik eta baita alferrikako eta doako kritiketatik ere.
Girouxek konpromisoa hartu du hezkuntzako profesionalak intelektual publikoak izan daitezen oposizioan, bai, baina bere burua abangoardia marjinal eta arrarotzat hartu gabe, profesional bakartiak, are gutxiago euren kabuz “frankotiratzaile” gisa jarduten ari direnak. Hezkuntzako profesionalak hiritar kritiko antolatu gisa marrazten ditu, zeinen ekintzak eta ezagutza kolektiboak komunitatearen beraren bizitza publikoaren parte diren, esparru publikoa eta soziala berreraikiz. Pedagogia kritikoa azaltzen du. Baina ez du beste garai batean baliagarriak ziren planteamendu kritikoetan ainguratzeko asmorik, eta gaur egun mugimendu eraldatzaileak sortzeko ezintasuna erakutsi dutenekin.
Beligerantea konformismoa, desenkantua eta amore ematearen immobilismoarekin. Kultura, politika eta hezkuntza-praktika liburuan, beren ekintza-esparruetatik, hezkuntza-ingurunean eta ikasleekiko harremanean eraldatzaile eraginkorrak izan nahi dituztenei gida eskaintzen die. Hausnarketa kritikoa errepikatzen dutenei eta, bereziki, oposizioko intelektual publiko gisa, gainerako herritar guztiekin elkarlanean eta elkarrizketan egin nahi dutenei bidea eskaintzeen die. Bedi bada.
